küçüktüm annem -babam vwe çevre eşrafı direktifler verirdi ve onları sölediklerini sölemeye çalışırdım ve onlar istediği söyleye geldikleri için açıkçası başka bir çarem yoktu ve ben üzerime düşeni yaptın sölebildiğim ilk anlamlı şey A N N E oldu sonra devam etti bu gidiş ilk başlar televizyon diye bir şeyin farkında olmadığım için yada televizyon ayaklanıp kulağıma söylene söylene bir şeyler öğretmediği için sadece bana benim için gelenlerin söylediklerini öğrendim ve vefa olarak ilk olarak anne demiştim .... sonra annem üzreine düşen vefa görevini tuttu iş başına düştü ben okula başladım ilk orta okul derken .... annemin hiç büyümediği bir bebeğinin olduğunu fark ettim adı televizyon tarihi olarak 50 yaşında çıktığından beri ama evde hiç büyümüyor en güzel köşe onun babamdan daha saygı değer çünkü spkiker abla bir şey dedimi herkes dikkat kesiliyor .... annem - komşuları izlediklerini tekrar anlatıyorlar lar birbirlerine çok azda olsa ....sevemediim oldu olası bu televizyonu liselediyiz derken hakikatlı bir arkadaş çıktı kitabı sevdirdi .... o çelimsiz sayfalar momenti sağlam bir dayanak noktası oldu ben tükettikçe kendinin 100 katından fazlasıyla karşılık verdi artık daha da sağlam basmaya başladım ....gün geldi devrimler yaşadım şimşekler çaktı okuyanlar değişiyordu .....ama gelişme amaçlı menşei televizyonlar olanlar hep geriledi sonra sonra söylenmeye başladılar sizer nasıl yapıyorsunlar çoğaldı .... bende kitabın vefasıyla karşılık verdim .....o olmasaydı olmazdı ben bugun için ilerde kitaplar mutasyon geçirip hap şekilini almadığı sürece ... anneme vefasızlık edeceğim ilk defa ve çocuğum olduğunda o karakutuyu değil gözlerine elline puzzle tutuşturacak ve hakikatlı kayıttlar dinleteceğim ...sonra sonra okumayı öğrenmeye başlamöasıyla üzerine olan otoritem azalacak tıpkı annemin bana yaptığı gibi artık onun doğrularına karışmayacak ...isterse gerçeklere gösterecek antrönör olacağım ama golü hep o atacak ben değil