İnsan bazen bir şeye başlamak için herhangi bir bahane arıyor. Kimi şanslılar erkenden bulurken , kimisi geç , kimisi pek çok zaman beklemek ile kalıyor. Ben de bundan birkaç yıl önce Öss hazırlık döneminde bunun kaygılarını duyuyordum .Zamanla çözümledim ve bu süreci aktarmak istiyorum .

 Yaş 18’iken insan genellikle kimliği tamamlamak üzere oluyor. Kimliğini koyacak (karakterini ) kendi özelliklerini ortaya koyacak şeyleri okuyor ,benimsiyor ,takip ediyor vs. Ben bu yaşlarda iken en çok bana tavsiye eden bir büyüğün tavsiye ettiği zamanda iç dinamiklerimin maksimum düzeye ulaştığını hissediyordum . Sanki hani o an derler ya dünya fetih etsem daha kâfi gelmez. Kesmez beni ama arada bir zaman geçince sanki hani derler ya havası alınmış bir balon gibi pörsüyordum . Sanki eskisine dönüyor ya da daha kötü bir duruma gark oluyordum .

 O zamanlar hep diyordum keşke o tavsiye edenin sesi hep kulağımda yankılansa ama hey hat öyle olmuyor. Daha sonra zamanla anladım gerek dergi ,gerek kitap ve gerek kişisel tecrübeler ve kanaatlerimi birleştirdim .

 Odam da idealim asılı beni çalışmaya sevk edecek üzerimde ki ataleti atacak büyük sözler. Ve beni çalışmaktan alı koyacak şeyleri temizledim. Artık öyle ki odama girince aklıma ( bu arada vücudum sanki kurulmuş bir program gibi )ya ders çalışmam gerek, ya kitap okumam gerek , ya bilgisayarda çalışmam gerek , ya da uyumak bunların dışında bir olay yok .

Kafamı çeviriyorum kapımda idealim. Bilsayarın hemen ufuk çizgisinde hedeflerim ,sağıma dönünce eğer şiirim, az daha sağa gidince özlü sözlerim ,soluma dönünce çalışmam masam,kitaplığım ….kısaca alternatif başka bir şey yok . Düşünsenize dışarı çıkmadan kapıda idealinizi okuyorsunuz. Düşünsenize bilgisayrda çok haşir neşir olunca az kafayı kaldırınca hedefleriniz. Boynunuz ağrıdı kafayı çevirim yok yok ..Bahane yok artık böylesine daha mutluyum hem öyle ki artık serzenişlerimde kesiliyor. Diyebilirim ki Öss gibi bir belayı bunun ile geçtim desem yeridir. Bugün üniversitedeyim hala faydası var ve değişmedim …

Faydalı olmak mülahazası ile ….

Dünya 'da tadabileceğiniz en büyük işkencedir karasız kalmak. Çünkü iyi veya kötü bir şeye karar vermek bizi uygulamaya götüreceği için zaman kaybetmemiş diğer yapılacak işleri ertelememiş oluruz. Öbürü türlü bu mu yoksa diğeri bizi bitirir.
o yüzden derler ki kararsızlık en büyük zaman kaybıdır. Bazen o kadar zor durumda kalırız ki gerçekten belki hayatımızın akışı şekillenir bence bu dönemeçler de öncelikleri iyi kavramak veya belirlemek bizi yanlış bir karar almaktan alıkor. Bir başka açıdan alcağımız kararın bir nebze olsun nereye varacağını kestirebiliyorsak
ve o neticeden memnun olacağımıza inanıyorsak buna uygun olarak hareket etmeliyiz örneğin bir öğrencinin öss 'de iyi bir puan aldığını varsayalım yapacağı tercihin de karasız gerek ekonomik kaygılar ,gerek çevresel faktörler ve istediği bölüm hakkında kararsız kalıp 1. önceliği çeveye veya ekonomik kaygılar'a verip bunlar nispetinde bir bölüm yazarsa ilerde şöle hayıflanmalar söylemesi pek doğaldır . ''Ben buraya ait değilim '', ''bu meslek bana göre değil '' .Burda unutulmamsı gereken bir bölüm ortalama 4 -5 yıl da biter ve meslek hayatı 40 sürer hatta ölende dek. Ve yeri gelir belki eşinizi boşarsınız ama mesleğiniz öğlece kalır...mesleğinizi boama şansınız yok .
Bir başka mesele şahsen gıcık olduğum meselerin başında gelir. Bir karar aldıktan sonra uzun bir süre beklemek yada şöle ifade edeyim bir karar alındıktan sonra ne kadar geç hareket edersek baştaki şevk ve heyecan ile o işe sarılmaz belki de soğuruz. En güzeli ertelemeden ve acele etmeden sağlam kararlar alma yöntemi edinmek . Sanırım planlı hareket etmek işimizi görür tabi değişkenler bu seyri değiştirebilir.
Kararsız kalmayan ,aldığı kararları ertelemeyen ve iyikilerinizi bol olan bireyler olmanız diğleğiyle ....

Gün geçmiyor ki bir yakınımızdan ,kutlama ,sevgi ,v.b içerik bulunan mesajlar almayalım fakat bu samimi duygular ve sevgi içeriği olan cümleler günden güne nendense monotonlaşıyor. Zira son yıllar da bir çok insanı özel bir gün kutlarken, sevgisini belirtirken artık kendi cümleleri değil daha önce hazır basma kalıp ifadeler kullanıyor.En yüce duygulardan birini (sevgi) ifade ederken bir seach yapıp copy-paste ile hallediyor. Bahane için kimi zaman vaktim yok ,kim zaman ben beceremem öğle şeyler, istesem de olmuyor bahaneleri populerken inadına bu bahanelere sarılmayıp ham kusan sadece yazmak için değil gerçekten duygu yoğunluğunu ifade etmek ;kendinde yaşadığı öznel duygulara kişisel cevap atan insan da yok değil.
Sanırım bu tür sancı ve kaygılar yaşayanlardan biri benim ,bende kimi o diğer kesim için eskide kalmış, hala eski teraneler tıngırdatan biriyim .Bu 20. yy monotonluğuna yenilmeyen bireyler olmanız dileğiyle.Kamus namustur